Γράφει ο Θανάσης Γκόφης, εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής
3 Δεκεμβρίου, Παγκόσμια ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία. Τι είναι, όμως, τα άτομα με Αναπηρία; Πως και γιατί δημιουργήθηκε αυτός ο όρος;
Οι λέξεις αποτέλεσαν το εφαλτήριο της προσπάθειας του ανθρώπινου είδους να εκφράσει τις σκέψεις του, να χαρακτηρίσει τον κόσμο γύρω του, να επικοινωνήσει και να αντικατοπτρίσει τους κοινωνικούς κανόνες και τις αντιλήψεις του. Σε αυτό το πλαίσιο δημιουργήθηκε η λέξη «αναπηρία», της οποίας η ρίζα βρίσκεται στο ρήμα «πηρώ» = καθιστώ κάποιον μη ικανό, ατελή. Ως εκ τούτου, τα Άτομα με Αναπηρία θεωρούνταν από τα αρχαία χρόνια ως άτομα μειονεκτούντα, ως άτομα περιορισμένων δυνατοτήτων.
Στις μέρες μας, παρόλο που έχουν υπάρξει πολλές νομοθετικές πράξεις σε πανελλήνιο και παγκόσμιο επίπεδο, η αναπηρία συνεχίζει να λογίζεται ως ένα πρόβλημα, μια βλάβη. Αυτό είναι, όμως, ένα άτομο με Αναπηρία; Ένας άνθρωπος που χρειάζεται τη βοήθεια και τον οίκτο μας;
Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερα ερευνητικά δεδομένα αναδεικνύουν την αναπηρία ως ένα σύνθετο φαινόμενο που αντικατοπτρίζει την αλληλεπίδραση ανάμεσα στο άτομο και την κοινωνία που ζει. Όπως ο ρατσισμός και ο σεξισμός, παίρνει περισσότερο τη μορφή μιας κοινωνικής καταπίεσης και διάκρισης, ενός κοινωνικού κατασκευάσματος που ο κόσμος των «φυσιολογικών» δεν θέλει να υπάρχει ανάμεσα του.
Μέσα από την τριήμερη δράση που έλαβε χώρα στο σχολείο μας, λοιπόν, επιχειρήσαμε να μεταδώσουμε στα παιδιά μας το μήνυμα πως η αναπηρία αποτελεί μεν ένα ουσιώδες στοιχείο της ταυτότητας ενός ατόμου, αλλά ο κάθε άνθρωπος είναι πολλά περισσότερα πράγματα από αυτό. Τα Άτομα με Αναπηρία σκέφτονται, έχουν ενδιαφέροντα, έχουν προτιμήσεις, αγαπούν, ερωτεύονται. Η μεγάλη πρόκληση που αντιμετωπίζει η κοινωνία του σήμερα είναι η άρση των εκάστοτε κοινωνικών ετικετοποιήσεων. Τα Άτομα με Αναπηρία οφείλουν να πάψουν να αρνούνται ή να κρύβουν τις όποιες δυσκολίες τους και η κοινωνία των «φυσιολογικών» οφείλει να φροντίσει ώστε όλοι οι άνθρωποι να χαίρουν του σεβασμού της διαφορετικότητας και της ποικιλομορφία τους. Διότι, όπως έγραψε κι ένας σημαντικός άνθρωπος του κλάδου της εκπαίδευσης, ο Γ. Μπάρμπας «ο Ανάπηρος δεν είναι πρόσωπο. Δεν υπάρχει Ανάπηρο πρόσωπο, όπως δεν υπάρχουν πρόσωπα μαύρα ή άσπρα, ελληνικά ή ξένα. Το Πρόσωπο είτε υπάρχει ατόφιο, είτε δεν υπάρχει καθόλου».
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΓΑΛΑΤΑ ΤΡΟΙΖΗΝΙΑΣ 